Waar ligt het fundament van jouw geloof?

Is jouw fundament Babylon of Israël?

Wist jij dat de wortels van ons geloof verder teruggaan dan de geboorte van Yeshua als mens?

Denk niet dat Ik gekomen ben om de wet of de Profeten af te schaffen; Ik ben niet gekomen om die af te schaffen maar om ze te vervullen. Mattheus 5:17

Yeshua bracht ons geen nieuwe religie. Hij legde geen nieuw geloofsfundament, dat in de plaats van het Oude Testament kwam. Het volk van God, Israël, was afgeweken van het fundament dat hun was gegeven. De basis, die God had neergelegd, door Mozes en de andere profeten, was nog steeds goed.

Yeshua kwam om datgene wat gebroken was te herstellen. De basis van de wet van God was liefde. Toen het volk was afgeweken, van hun liefde voor God, werd de wet niet meer nageleefd, zoals het was bedoeld.

Jezus antwoordde: Heb de Heer, uw God, lief met heel uw hart en met heel uw ziel en met heel uw verstand. Dat is het grootste en eerste gebod. Het tweede is daaraan gelijk: heb uw naaste lief als uzelf. Deze twee geboden zijn de grondslag van alles wat er in de Wet en de Profeten staat. Matteüs 22: 37-39.

Yeshua kwam, om de verbroken relatie tussen God en het afgeweken volk, te herstellen. Zij, die afgedwaald waren mochten zich bekeren en weer terugkomen. Daarbij, zei God, dat ieder mens van elke achtergrond zich van hun zonden mochten bekeren. Op deze wijze, kan iedereen deel uitmaken van de verbondssluiting met God, in Christus.

Bedenk daarom dat u, die geen geboren Joden bent en onbesneden genoemd wordt door hen die door mensenhanden besneden zijn, bedenk dat u destijds niet verbonden was met Christus, uitgesloten was van het burgerschap van Israël en geen deel had aan de verbondssluiting en de beloften die daarbij hoorden. U leefde zonder hoop en zonder God in deze wereld. Maar nu bent u, die eens ver weg was, in Christus Jezus dichtbij gekomen door Zijn bloed. Efeziërs 2:11

Yeshua had de wet niet verworpen, Hij heeft alleen de vijandige muur tussen de wet en het vlees, en de jood en niet- jood, afgebroken. Hij heeft hen in zichzelf samengevoegd om één nieuwe mens te maken, in de Heilige Geest. Om zowel de heidenen als de Israëlieten tot één volk te maken in Hem.

Hij heeft met Zijn dood Joden en niet- Joden verenigd, de muur van vijandschap die hen scheidde, afgebroken en de wet met geboden en voorschriften buiten werking gesteld, om uit die twee in Zichzelf één nieuwe mens te scheppen. Zo bracht Hij vrede. Efeziërs 2:14-15

In de tijd van het Romeinse Rijk was er veel antisemitisme. Toen het christendom staatsreligie werd bekeerden veel Grieken zich tot Jezus. Maar ze wilden zich niet voegen bij de Joden en de Bijbelse, joodse gebruiken overnemen. Wat onmogelijk is want de wortel ís het volk van Israël.

Israël wordt in het Bijbelboek Romeinen de edele olijfboom genoemd en de andere volken een wilde olijfboom.

En als nu sommige takken van de edele olijfboom zijn afgebroken en u, loten van een wilde olijfboom, tussen de overgebleven takken bent geënt en mag delen in de vruchtbaarheid van de wortel, dan moet u zich niet boven de takken verheffen. Als u dat doet moet u goed bedenken dat niet u de wortel draagt, maar de wortel u.

Romeinen 11:17

Satan heeft de trots van de mens gebruikt, om de vrede die Christus aan het kruis heeft bewerkt, volledig teniet te doen. Hij heeft zo een grote bedekking over de kerk gebracht en met name over de eenheid met de jood in christus, en de instructies van het verbond.

En zo is de Jodendom en christendom uit elkaar gedreven, en twee compleet verschillende religies geworden. Christenen, die de oude gewoonten bleven aanhouden werden gezien als jood, en verdwenen uit het zicht.  Het grote, zichtbare christendom scheidde zich af van alles wat Joods was. Daardoor braken zij met de wortels van hun geloof en het fundament van de joodse profeten, apostelen en de joodse messias. Het christendom werd in uitvoering een nieuwe religie, gefundeerd in Rome in plaats van in Israël. Zij namen de roomse heilige dagen en feesten over.  Ze werden zo compleet ontworteld van de bron. In de loop der eeuwen zijn er wel verschillende bedekking weggenomen van de kerk, zoals over de persoonlijke relatie met God, de volwassendoop en de werken van de Heilige Geest. Maar het zijn de aspecten die er voor ons te joods uitzien, die we nog steeds grotendeels verwerpen. Zo wordt het Babylonische Rome nog steeds verkozen.

Zie het zo. Stel je een gezin voor met meerdere kinderen en liefdevolle ouders. Een aantal van die kinderen rebelleren zo erg tegen hun ouders dat zij niet meer in contact kunnen blijven. Zij raken zo hun erfenis en alle zegeningen van de ouders kwijt. De ouders houden alsnog zielsveel van deze kinderen. Zij zullen altijd de deur openhouden voor wanneer de kinderen vergeving vragen en met hun slechte daden stoppen. Maar in dat proces besluiten de ouders dat er nog meer verloren kinderen zijn. Zij hebben genoeg liefde en erfenis voor anderen. Dus zoeken zij naar andere kinderen die hun slechte wegen willen opgeven en zich willen onderwerpen aan hun ouderlijk gezag. Deze aangenomen kinderen mogen volledig meedelen in de erfenis. Zowel met de eigen kinderen als de kinderen die eventueel terugkomen. Dan wordt het niet gewaardeerd als deze geadopteerde kinderen denken dat ze kinderen, die uit het gezin geboren zijn vervangen, en dat zij hun plek en erfenis innemen. Zij delen naast hen in de erfenis. En de eerste kinderen horen er van nature bij, zelfs de verlorenen. Hun plek blijft bestaan en hun kamer blijft beschikbaar voor wanneer ze terugkomen. Zo is het ook met ons en Israël. Zoals de eerste liefde van de ouders voor de eerste kinderen blijft bestaan, zo blijft ook Gods eerste liefde voor Zijn volk bestaan. En Hij heeft daarbij genoeg liefde voor elk ander volk.

Dit is Mijn verbond met hen, wanneer Ik hun zonden wegneem. Omwille van u zijn ze Gods vijanden geworden door het evangelie af te wijzen, maar toch blijven ze Gods geliefden omwille van de aartsvaders, die Hij heeft uitgekozen. De genade die God schenkt neemt Hij nooit terug, wanneer Hij iemand roept maakt Hij dat niet ongedaan.

Romeinen 11: 27-29